દુહા . . . . .

ઊંચો  ગઢ   ગિરનાર,  વાદળથી વાતું  કરે
મરતા રા'ખેંગાર,  ખરેડી ખાંગો કાં ન  થયો
મા પડ મારા આધાર, ચોસલાં  કોણ ચડાવશે
ગયા  ચડાવણહાર,  જીવતા  જાતર  આવશે

અડી કડી વાવ ને નવઘણ કૂવો
જેણે ન જોયા   તે જીવતો મૂઓ

શિયાળે સોરઠ ભલો,  ઉનાળે ગુજરાત
ચોમાસે વાગડ ભલો, કચ્છડો બારે માસ


કચ્છડો ખેંલે ખલકમેં, મહાસાગરમેં મચ્છ
જિન હકડો કચ્છી વસે, ઉન ડિયાણી કચ્છ


જનની જણ તો ભક્તજન, કાં દાતા કાં શૂર
નહિ  તો  રહેજે  વાંઝણી,  રખે ગુમાવે નૂર


જોઈ વહોરિયે જાત, મરતાં લગ મેલે નહિ
પડી  પટોળે  ભાત, ફાટે  પણ  ફીટે  નહિ


નહીં આદર, નહીં આવકાર, નહીં નૈનોમાં નેહ
ન  એવા ઘેર કદી જવું, ભલે કંચન વરસે મેઘ


દળ  ફરે, વાદળ  ફરે,  ફરે  નદીનાં  પૂર
પણ શૂરા બોલ્યા નવ ફરે, પશ્વિમ ઊગે સૂર


રાતે  જે વહેલા સૂઈ  વહેલા ઊઠે  તે નર વીર
બળ, બુદ્ધિ, ને ધન વધે, સુખમાં રહે શરીર


દીઠે   કરડે   કુતરો,  પીઠે   કરડે   વાઘ
વિશ્વાસે કરડે વાણિયો, દબાયો કરડે નાગ

નામ રહંતા ઠક્કરાં, નાણાં નવ રહંત
કીર્તિ કેરા કોટડાં,  પાડ્યા નવ પડંત


જાનમાં કોઈ જાણે નહિ કે હું વરની ફુઈ
ગાડે કોઈ બેસાડે નહિ ને દોડી દોડી મૂઈ


કરતાં સોબત શ્વાનની બે બાજુનું દુ:ખ
ખિજ્યું કરડે પિંડીએ  રિઝ્યું ચાટે મુખ